તારી થશું થઈ વંદના તારા અનુપ આવાસની.

 

કૈંક દીપિકા લઈ અવનીતલે તરતી કરી ,

એમાં ભરી તુજ ચેતનાનો પૂંજ તું હરખ્યો જરી ,

મ્હોર્યો , કહી : “શો દોહ્યલો આ ભર્ગ માનવપીંડનો

સર્જ્યો ? વહેશે ઊર્ધ્વ મુજ જ્યોતિ ઝગારા મારતી .”

કિન્તુ વિભો ! અમ માનવો સૌ બેવફા ને વામણા ,

થઈ મહા ધર્મજ્ઞ શા , કર્તવ્ય કેરી લઈ ધૂરા

તુજ કૃપાભાવો વિસારી , મદઝરંતા ટહેલતા

આગવા જાણે બની જન દુઃખ-દર્દ વિદારવા .

શી ખુમારી પાંગળી ? તુજ સર્જનાના હાર્દની

શી વંચના ?  ભૂલ્યા ભ્રમંતા ભોમ-ભાર વહી વહી

જાણે બન્યા કિરતાર શા ; શા આત્મશ્ર્લાઘી બાપડા ! -

સૌએ કૃતઘ્ની , નિર્ગુણા ! … તો યે શિશુવત્સલ વિભો !

યાચું : તપો એ ઝં ખના અમ અંતરે , કે આરતી

તારી થશું થઈ વંદના તારા અનુપ આવાસની.