Daily Archives: જાન્યુઆરી 1, 2013

કહત કબીર સુનો ભાઈ સાધો, મૈં તો હૂઁ વિશ્વાસ મેં./સંત કબીર/blessing of the present.

Sunset

મો કો કહાં ઢૂંઢે રે બન્દે, મૈં તો તેરે પાસ મેં

ના તીરથ મેં, ના મૂરત મેં, ના એકાન્ત નિવાસ મેં
ના મન્દિર મેં ના મસ્જિદ મેં, ના કાબા કૈલાસ મેં

ના મૈં જપ મેં ના મૈં તપ મેં, ના મૈં બરત ઉપવાસ મેં
ના મૈં ક્રિયા કર્મ મેં રહતા, નહીં યોગ સન્યાસ મેં

નહીં પ્રાણ મેં, નહીં પિંડ મેં, ન બ્રહ્માંડ આકાશ મેં
ના મૈં ભ્રુકુટી ભઁવરગુફા મેં, સબ શ્વાસન કી શ્વાસ મેં

ખોજ્યો હોય તુરત મિલી જાઉં પલભર કી તલાશ મેં
કહત કબીર સુનો ભાઈ સાધો, મૈં તો હૂઁ વિશ્વાસ મેં.

જન્માષ્ટમીની હાર્દિક શુભેચ્છાઓ

પ્રસ્તુત પદમાં કબીર સાહેબ કહે છે કે તું પરમાત્માને ક્યાં શોધે છે ? એ તો તારી પાસે જ છે, તારા હૃદયમાં જ વિરાજેલા છે. એ તીર્થસ્થાનોમાં ફરવાથી નથી મળતા કે નથી મળતા એકાંત સેવનથી. એ નથી રહેતા મંદિરમાં કે નથી રહેતા મસ્જિદમાં, ન તો એ મળે છે કાબા કે કૈલાસમાં. બહુ જપ-તપ કરનારાને, કે વ્રત ઉપવાસ કરનારાને પણ એ પ્રાપ્ત થતા નથી. એનો નિવાસ શરીરની અંદર – પ્રાણ કે પિંડમાં નથી અને બાહ્ય આકાશમાં પણ નથી. ન તો એ શાસ્ત્રમાં કહ્યા મુજબ ભ્રમરમધ્યે નિવાસ કરતો. પણ ખરેખર તો એ દરેકમાં વિરાજમાન છે અને સાક્ષીભાવે પ્રત્યેક શ્વાસોશ્વાસને જુએ છે. તો પછી એ આત્મા કે પરમાત્માને કેવી રીતે શોધવો ? કબીરજી એનો જવાબ આપતા કહે છે કે જે શ્રદ્ધા અને વિશ્વાસથી સંપન્ન બની મને શોધશે એવા ખરા જિજ્ઞાસુને તો એ પળભરમાં મળી જશે.And

Let my prayer be like incense
Duly set before you,
And my raised hands
Like the evening sacrifice.

 

It is evening, Lord. The day has passed with its flurry of activity, meetings, work and people, listening and talking, papers and letters, decisions and doubts. I don’t even quite know what I have done and what I have said, but the day is over and I want to offer it to you, Lord, as it has been, before I close the account and pass the page.

 

Take this day as an incense stick that has burned before you hour by hour while it left in the ashes of the past the fragrance of its present. Take it as my raised hands, symbol and instrument of my actions to live my life and establish your Kingdom. Take it as an evening sacrifice that enacts on the altar of time the liturgy of eternity. Take it as my prayer, Lord, which is my faith, my commitment, my life. Accept at the end of the day the homage of my earthly existence.

 

I don’t justify my actions, I don’t defend my decisions, I don’t excuse my failings. I just place my day before you as it has been, as I have lived it, as you have seen it. Take it in your gaze and file it away in the folds of your mercy. Its memory is safe with you, and I can now let go of it with easy confidence. Relieve me of the burden of this day, that it may not haunt my memory or wound my thoughts. Wipe its regrets clean from my mind that no mental residue may hurt me, no remainder weigh on my conscience. Like the streak of incense, it has burn itself out, and now it dissolves into perfume, slowly vanishing into nothingness, filling the space around with the delusive touch of its invisible presence, while leaving no trace of guilt, worry, expectation or attachment on my open soul.

 

Accept my evening sacrifice, Lord. Heal my memories and close my past, that I may live in fullness the blessing of the present.

 


 

1 ટીકા

Filed under Uncategorized