કેમ માનું તુજ થકી હું દૂર છું?: ‘રુસ્વા’ મઝલૂમી

9_348રુસ્વા

રંગ છું હું, રોશની છું, નૂર છું;
માનવીના રૂપમાં મનસૂર* છું.

પાપ પૂણ્યોની સીમાથી દૂર છું,
માફ કર, ફિતરતથી હું મજબૂર છું.

ઘેન આંખોમાં છે ઘેરી આંખનું,
કોણ કે’છે હું નશમાં ચૂર છું?

કૈં નથી તો યે જુઓ શું શું નથી,
હું સ્વયં કુમકુમ છું, સિન્દૂર છું.

ભીંત છે વચ્ચે ફકત અવકાશની,
કેમ માનું તુજ થકી હું દૂર છું?

બંધ મુઠ્ઠી જેવું છે મારું જીવન,
આમ છું ખાલી છતાં ભરપૂર છું.

હું ઇમામુદ્દી઼ન* ફક્ત ‘રુસ્વા’ નથી,
ખૂબ છું બદનામ, પણ મશહૂર છું.

ઇમામુદ્દીન મુર્તુઝાખાન બાબી એટલેકે પાજોદ દરબાર જનાબ રુસ્વા સા’બ……… જેના થકી ઉત્તમ ગઝલો જ નહીં પણ અમૃત ‘ઘાયલ’ અને ‘શૂન્ય’ પાલનપુરી જેવાં ઉત્તમ ગઝલકારો પણ સાંપડ્યાં.  આજે આપણી વચ્ચે તેઓ હાજર નથી પણ માત્ર ગુજરાતી સાહિત્ય જ નહીં સ્વતંત્ર ભારતનો નવો નકશો પણ તેમણે જ બદલ્યો છે.  બાબી વંશનાં નવાબ સા’બ પહેલાં મુસ્લિમ રાજવી હતાં જેણે ભાગલા વખતે જૂનાગઢને ભારત સાથે જોડવાનું નક્કી કર્યું અને  ફિલ્મ અભિનેત્રી પરવીન બાબી પણ ત્યાંની જ !!  તેમનાં જન્મદિને બસ તેમનાં શબ્દો યાદ કરી માનવું જ રહ્યું કે, “કેમ માનું તુજ થકી હું દૂર છું?”*મનસૂર – એક સૂફી સંત જેઓને અનલહક ( અહં બ્રહ્માસ્મિ) બોલવા બદલ ઈસ્લામ વિરોધી સમજી મૃત્યુદંડ આપી કબરમાં નહીં દાટતા સળગાવી મૂકેલાં.*ઇમામુદ્દીન – તેમનું સાચું નામ.

રુસ્વા મઝલુમી માણસ કહી શકાય તેવો સાચ્ચો માણસ. અલ્લાહનો એવો બંદો જેની ઇબાદતમાં ઇમાનદારી અને શાયરીમાં ઇબાદત હતી. રુસ્વા મઝલુમ અચૂક કહેતા, ‘અલ્લાહ તો ઇમાન છે, વિશ્વાસ છે. આપના હૃદયમાં અલ્લાહ માટે મહોબ્બત અને લગાવ છે એ જ ઇમાન છે, એ જ અલ્લાહ છે.’ ‘મારોય એક જમાનો હતો’ નામક પુસ્તકમાં રુસ્વા મઝલુમીના આવા બિન્દાસ જીવન, કવન અને વિચારોને હૃદયસ્પર્શી રીતે રજુ કરવામાં આવ્યાં છે.રુસ્વા મઝલુમીની ગઝલોમાં રજુ થયેલા મજહબી વિચારોમાં ભારતની વિવિધતામાં એકતાની મહેક પ્રસરેલી છે. મંદિર અને મિસ્જદ વચ્ચેની ભેદરેખાનું વિલીનીકરણ તેમની રચનાઓમાં વારંવાર ડોકાયા કરે છે.‘યે મિસ્જદ હૈ, વો બુતખાનાચાહે યે માનો, ચાહે વો માનો,મકસદ તો હૈ દિલ કો સમજાના,ચાહે યે માનો, ચાહે વો માનો.’ખુદા મિસ્જદમાં પણ છે અને બુતખાના (મંદિર)માં પણ છે. બંનેમાંથી જેને ચાહો તેને માનો. એમ કહેનાર રુસ્વા સાહેબ મિસ્જદમાં પણ પરાણે જવાનો ઇનકાર કરે છે. ઇબાદતનો દેખાડો રુસ્વને જરા પણ મંજુર નથી તેથી જ રુસ્વા સાહેબ લખે છે,મજહબની આવી સ્પષ્ટ વિભાવના કરનાર રુસ્વા સાહેબની ગઝલોમાં ક્યાંક ક્યાંક સૂફી રંગોના છાંટણા જોવા મળે છે.

‘રંગ છું, રોશની છું, નૂર છું,માનવીના રૂપમાં મનસૂર છું,પાપ-પુણ્યની સીમાથી દૂર છું,માફ કર ફિતરતથી હું મજબૂર છું.’સૂફી સંતોના બાદશાહ મન્સૂરને માનવીના રૂપમાં પોતાના વ્યક્તિત્વમાં સાકાર કરવા મથતા રુસ્વા સાહેબની પાપ – પુણ્ય અંગેની વિચારધારા ભિન્ન છે. માનવી તેની ફિતરત અથૉત્ સ્વભાવથી મજબૂર છે. એટલે તે ક્યારેક પાપ-પુણ્યની ફિકર કર્યા વગર જિંદગીને ભરપેટ માણી લેવા મથે છે. જિંદગી પ્રત્યેની તેની એ જ મહોબ્બત તેને ઇશ્કે મિજાજીમાંથી ઇશ્કે ઇલાહી તરફ દોરી જાય છે. એ જ રીતે સૂફી વિચારધારાના મૂળભૂત લક્ષણ સમી ધર્મનિરપેક્ષતા રુસ્વા સાહેબની રચનાઓની જાન છે. થઇ જાય નિછાવર સ્મિત સઘળાં એવાં હું ક્રંદન લાવ્યો છું,ફૂલોની ધડકન લાવ્યો છું, ઝાકળનાં સ્પંદન લાવ્યો છું, નરસિંહની ઝાંખીમાંથી હું મોહનની મઢૂલીમાં ધરવા, ચેતનના ચંદન લાવ્યો છું, આતમના વંદન લાવ્યો છું.નરસિંહઅને મોહનને વંદન કરતી તેમની આ ચાર લાઇનોમાં શુદ્ધ ગુજરાતી ભાષાની શાન જોવા મળે છે. આમાં એક પણ ફારસી કે ઉર્દૂ શબ્દ શોધ્યો નહીં જડે.ભારતને જ્યારે સ્વતંત્રતા મળી ત્યારે જુનાગઢના નવાબ પાકિસ્તાનમાં ભળવા તલપાપડ હતા. તેમણે રુસ્વા સાહેબને પણ પોતાની સાથે રહેવા વિનંતી કરી હતી. એવા સમયે રુસ્વા સાહેબ વતન-પરસ્તીની મિસાલ બની રહ્યા. કેટલાક નવાબોનો રોષ વહોરીને પણ ભારતીય સંઘમાં જોડાવા તેમણે દસ્તખત કર્યા હતા. તેમની મનોદશા આ ગઝલમાં ચિત્રિત થાય છે.

નથી આવ્યા અમે કેવળ અહીંયા પર્યટન માટે,વસાવ્યું છે વતનને તો મરીશું પણ વતન માટે,તમે સોગંદનામું શું જુઓ છો, કાર્ય ફરમાવો!બંધાયો છું ગમે તે કાર્ય કરવા હું વતન માટે’ગુજરાતી ગઝલના પિતામહ અમૃત ઘાયલ અને રુસ્વા મઝલુમી પરમ મિત્ર હતા. એ નાતે મિત્ર રુસ્વા મઝલુમીની ફિતરતને અભિવ્યક્ત કરતા અમૃત ઘાયલ લખે છે.‘ભાઇથી હિંદુને અધિક માનેએ મુસલમાન એટલે રુસ્વાબાંધી બ્રાહ્નણને હિંદુ-મુસ્લિમનુંક્રોસ સંધાન એટલે રુસ્વાદેવ મંદિરના ધૂપ: મિસ્જતમાં જલતો લોબાન એટલે રુસ્વાખુદાનો બંદો ગેબનો દરવેશને કદરદાન એટલે રુસ્વા.’આવા શાયર રુસ્વા મઝલુમીને આપણા સૌના સો સો સલામ.

ખુદનો બંદો : રુસ્વા મઝલુમીરુસ્વા મઝલુમી માણસ કહી શકાય તેવો સાચ્ચો માણસ. અલ્લાહનો એવો બંદો જેની ઇબાદતમાં ઇમાનદારી અને શાયરીમાં ઇબાદત હતી. રુસ્વા મઝલુમ અચૂક કહેતા, ‘અલ્લાહ તો ઇમાન છે, વિશ્વાસ છે. આપના હૃદયમાં અલ્લાહ માટે મહોબ્બત અને લગાવ છે એ જ ઇમાન છે, એ જ અલ્લાહ છે.’ ‘મારોય એક જમાનો હતો’ નામક પુસ્તકમાં રુસ્વા મઝલુમીના આવા બિન્દાસ જીવન, કવન અને વિચારોને હૃદયસ્પર્શી રીતે રજુ કરવામાં આવ્યાં છે.રુસ્વા મઝલુમીની ગઝલોમાં રજુ થયેલા મજહબી વિચારોમાં ભારતની વિવિધતામાં એકતાની મહેક પ્રસરેલી છે. મંદિર અને મિસ્જદ વચ્ચેની ભેદરેખાનું વિલીનીકરણ તેમની રચનાઓમાં વારંવાર ડોકાયા કરે છે.‘યે મિસ્જદ હૈ, વો બુતખાનાચાહે યે માનો, ચાહે વો માનો,મકસદ તો હૈ દિલ કો સમજાના,ચાહે યે માનો, ચાહે વો માનો.’ખુદા મિસ્જદમાં પણ છે અને બુતખાના (મંદિર)માં પણ છે. બંનેમાંથી જેને ચાહો તેને માનો. એમ કહેનાર રુસ્વા સાહેબ મિસ્જદમાં પણ પરાણે જવાનો ઇનકાર કરે છે. ઇબાદતનો દેખાડો રુસ્વને જરા પણ મંજુર નથી તેથી જ રુસ્વા સાહેબ લખે છે,મજહબની આવી સ્પષ્ટ વિભાવના કરનાર રુસ્વા સાહેબની ગઝલોમાં ક્યાંક ક્યાંક સૂફી રંગોના છાંટણા જોવા મળે છે.‘રંગ છું, રોશની છું, નૂર છું,માનવીના રૂપમાં મનસૂર છું,પાપ-પુણ્યની સીમાથી દૂર છું,માફ કર ફિતરતથી હું મજબૂર છું.’સૂફી સંતોના બાદશાહ મન્સૂરને માનવીના રૂપમાં પોતાના વ્યક્તિત્વમાં સાકાર કરવા મથતા રુસ્વા સાહેબની પાપ – પુણ્ય અંગેની વિચારધારા ભિન્ન છે. માનવી તેની ફિતરત અથૉત્ સ્વભાવથી મજબૂર છે. એટલે તે ક્યારેક પાપ-પુણ્યની ફિકર કર્યા વગર જિંદગીને ભરપેટ માણી લેવા મથે છે. જિંદગી પ્રત્યેની તેની એ જ મહોબ્બત તેને ઇશ્કે મિજાજીમાંથી ઇશ્કે ઇલાહી તરફ દોરી જાય છે. એ જ રીતે સૂફી વિચારધારાના મૂળભૂત લક્ષણ સમી ધર્મનિરપેક્ષતા રુસ્વા સાહેબની રચનાઓની જાન છે. થઇ જાય નિછાવર સ્મિત સઘળાં એવાં હું ક્રંદન લાવ્યો છું,ફૂલોની ધડકન લાવ્યો છું, ઝાકળનાં સ્પંદન લાવ્યો છું, નરસિંહની ઝાંખીમાંથી હું મોહનની મઢૂલીમાં ધરવા, ચેતનના ચંદન લાવ્યો છું, આતમના વંદન લાવ્યો છું.નરસિંહઅને મોહનને વંદન કરતી તેમની આ ચાર લાઇનોમાં શુદ્ધ ગુજરાતી ભાષાની શાન જોવા મળે છે. આમાં એક પણ ફારસી કે ઉર્દૂ શબ્દ શોધ્યો નહીં જડે.ભારતને જ્યારે સ્વતંત્રતા મળી ત્યારે જુનાગઢના નવાબ પાકિસ્તાનમાં ભળવા તલપાપડ હતા. તેમણે રુસ્વા સાહેબને પણ પોતાની સાથે રહેવા વિનંતી કરી હતી. એવા સમયે રુસ્વા સાહેબ વતન-પરસ્તીની મિસાલ બની રહ્યા. કેટલાક નવાબોનો રોષ વહોરીને પણ ભારતીય સંઘમાં જોડાવા તેમણે દસ્તખત કર્યા હતા. તેમની મનોદશા આ ગઝલમાં ચિત્રિત થાય છે.‘નથી આવ્યા અમે કેવળ અહીંયા પર્યટન માટે,વસાવ્યું છે વતનને તો મરીશું પણ વતન માટે,તમે સોગંદનામું શું જુઓ છો, કાર્ય ફરમાવો!બંધાયો છું ગમે તે કાર્ય કરવા હું વતન માટે’ગુજરાતી ગઝલના પિતામહ અમૃત ઘાયલ અને રુસ્વા મઝલુમી પરમ મિત્ર હતા. એ નાતે મિત્ર રુસ્વા મઝલુમીની ફિતરતને અભિવ્યક્ત કરતા અમૃત ઘાયલ લખે છે.‘ભાઇથી િંહદુને અધિક માનેએ મુસલમાન એટલે રુસ્વાબાંધી બ્રાહ્નણને િંહદુ-મુસ્લિમનુંક્રોસ સંધાન એટલે રુસ્વાદેવ મંદિરના ધૂપ: મિસ્જતમાં જલતો લોબાન એટલે રુસ્વાખુદાનો બંદો ગેબનો દરવેશને કદરદાન એટલે રુસ્વા.’આવા શાયર રુસ્વા મઝલુમીને આપણા સૌના સો સો સલામ સૌજન્ય Webમહેફિલ

5 ટિપ્પણીઓ

Filed under Uncategorized

5 responses to “કેમ માનું તુજ થકી હું દૂર છું?: ‘રુસ્વા’ મઝલૂમી

  1. aataawaani

    રુસ્વા મઝલુમી નું ગામ પાજોદ અને મારા જન્મ સ્થળનું ગામ દેશીંગા ફક્ત ચારેક માઈલ દુર થાય દેશીંગા ના દરબાર પણ બાબી હતા લોક કવિઓ વાર્તા કારો ને એ ઉત્તેજન આપતા .હું એમને એ પાજોદ રહેતા ત્યારે પણ મળેલો ,અને પછી ભારત સ્વતંત્ર થયા પછી એમના દીકરા અયાઝ્ખાન સાથે રાજકોટ રહેવા ગયા ત્યારે પણ મળેલો તેઓના કાગળો મને લખતા એમાં માતાજી રામરામ
    જરૂર લખતા .રુસ્વા સાહેબે નાની વયમાં માબાપની છત્રછાયા ગુમાવેલી એટલે તેનો ઉછેર તેમાં મામા માંગરોળના દરબારે કરેલો

  2. Suresh Jani

    Wonderful. His life story is also really great.
    http://sureshbjani.wordpress.com/2006/12/11/rooswaa/
    One of his relatives lives near Dallas, and I have heard many of his life incidents from him, as also read two of his books.

  3. રુસ્વા મઝલુંમીની આવી જ એક બીજી મસ્ત ગઝલ માણવા લાયક છે .

    કદમમાં કોઈના એકજ ઈશારે દિલ ધરી બેઠા,
    બહુ સસ્તામાં જીવનનો અમો સોદો કરી બેઠા.

    તમે કે જુલ્ફ કેરી જાળ રસ્તે પાથરી બેઠા,
    અમે એવા કે જાણી જોઈ બંધનને વરી બેઠા.

    પડી’તી પ્રેમમાં કોને વિજય અથવા પરાજ્યની!
    અમારે પ્રેમ કરવો’તો તમારાથી કરી બેઠા.

    કરીએ કાકલુદી એટલી ફુરસદ હતી ક્યારે,
    તકાદો દર્દનો એવો હતો કે કરગરી બેઠા.

    હતી તૉરી કંઈ એવી તબિયત કે જીવન પંથે
    ગમે ત્યારે જીવી બેઠા ગમે ત્યારે મરી બેઠા.

    કદી બદનામ ગભરૂ આંખ ના થઈ જાય એ બીકે,
    જખમને ફૂલ સમજીને જિગરમાં સંઘરી બેઠા.

    અમારું ધ્યેય છે બરબાદને આબાદ કરવાનું,
    અમે એ કારણે ખંડેરમાં આંખો ભરી બેઠા.

    અમારા ને તમાર પ્રેમમાં ખૂબ જ તફાવત છે;
    અમે રુસ્વા બની બેઠા તમે રુસ્વા કરી બેઠા.

    -રુસ્વા મઝલુમી

  4. pragnaju

    E mail Anju vyas
    ઇમામુદ્દીનખાન બાબી – કોણ માનશે ?

    મ્હોતાજ ના કશાનો હતો કોણ માનશે ?
    મારોય એક જમાનો હતો કોણ માનશે ?

    ડાહ્યો ગણી રહ્યું છે જગત જેને આજકાલ,
    એ આપનો દીવાનો હતો કોણ માનશે ?

    તોબા કર્યા વિના કદી પીતો નથી શરાબ,
    આ જીવ ભક્ત છાનો હતો કોણ માનશે ?

    માની ર્હ્યુ છે જેને જમાનો જીવનમરણ
    ઝઘડો એ ‘હા’ ને ‘ના’નો હતો કોણ માનશે ?

    મસ્તીમાં આવી ફેરવી લીધી જગતની આંખ,
    એ પણ સમય નશાનો હતો કોણ માનશે ?

    હસવાનો આજ મેં જે અભિનય કર્યો હતો,
    આઘાત દુર્દશાનો હતો કોણ માનશે ?

    રુસ્વા કે જે શરાબી મનાતો રહ્યો જગે,
    માણસ બહુ મઝાનો હતો કોણ માનશે ?

  5. pragnaju

    સૌજન્ય કવિલોક
    થઇ જાય નિછાવર સ્મિત સઘળાં એવાં હું ક્રંદન લાવ્યો છું,
    ફૂલોની ધડકન લાવ્યો છું, ઝાકળનાં સ્પંદન લાવ્યો છું.
    નરસિંહની ઝાંખીમાંથી હું મોહનની મઢૂલીમાં ધરવા,
    ચેતનના ચંદન લાવ્યો છું, આતમના વંદન લાવ્યો છું.

    જેને ‘માણસ’ કહી શકાય તેવા આ નવાબી શાયરની ધર્મનિરપેક્ષતાનું આનાથી વધારે સારું ઉદાહરણ શું હોઇ શકે? આમાં એક પણ ફારસી કે ઉર્દૂ શબ્દ શોધી શકશો? નરસિંહ અને મોહનને વંદન કરતા આ કવિને વંદન કરવાનું આપણને મન થઇ જાય છે

    વિચારો વિણ કલમ કરમાં નથી ધરતો કવન માટે,
    ગગન પેદા કરી લઉં છું પ્રથમ ઉડ્ડયન માટે.

    અભાગી લાશ રખડે જેમ જંગલમાં કફન માટે,
    વતનમાં એમ ભટકું છું શરણ માટે, જતન માટે.

    નથી આવ્યા અમે કેવળ અહીંયાં પર્યટન માટે,
    વસાવ્યું છે વતનને તો મરીશું પણ વતન માટે.

    તમે સોગંદનામું શું જુઓ છો, કાર્ય ફરમાવો !
    બંધાયો છું ગમે તે કાર્ય કરવા હું વતન માટે.

    નિરાશ્રિતથી વધુ આશ્રિત તણી સ્થિતિ કફોડી છે,
    અવર માટે બધું છે ને નથી કંઇ આપ્તજન માટે.

    તમે ના બોલવાનું આજ પણ બોલી ગયા ‘રૂસ્વા’
    કદી તો પૂર્વ તૈયારી કરો કૈં પ્રવચન માટે.

    ભારતને સ્વતંત્રતા મળી તે સમયમાં જ્યારે સૌરાષ્ટ્રના બધા મુસ્લીમ રાજવીઓ પાકિસ્તાનમાં ભળવા તલપાપડ હતા ત્યારે આ ભડવીરે વતન-પરસ્તી નિભાવી , સમસ્ત નવાબી જમાતનો રોષ વહોરી, ભારતીય સંઘમાં જોડાવા દસ્તખત કર્યા હતા.
    તે વખતની તેમની દ્રઢ મનોદશા આ ગઝલમાં ચિત્રિત થાય છે.

    રૂપનો આવો અધિકાર મને માન્ય નથી,
    હરઘડી પ્રેમ હો લાચાર, મને માન્ય નથી.

    સંકુચિત દરિયાદિલી આવી? અને દરિયાની?
    એક ડૂબે ને બીજો પાર, મને માન્ય નથી.

    માન અપમાન તણું ભાન નિરંતન શાને?
    પ્રેમમાં આવો અહંકાર, મને માન્ય નથી.

    કોઇ આકાર બની જાય તો ખોટું શું છે?
    તું રહે નિત્ય નિરાકાર, મને માન્ય નથી.

    શક્ય છે રૂપ તણી હોય કશી મર્યાદા,
    સંકુચિત પ્રેમનો હો વિસ્તાર, મને માન્ય નથી.

    દીપમાળામાં સજાવીશ નયનમાં ‘રૂસ્વા’ !
    વિરહમાં ચન્દ્રનો ચમકાર, મને માન્ય નથી.

    નિરાકારની બંદગી જે ધર્મનો મૂળ વિચાર છે તે ધર્મના બાશીંદા એવા આ શાયરના પ્રેમનો વિસ્તાર કેટલો વ્યાપક છે?થઇ જાય નિછાવર સ્મિત સઘળાં એવાં હું ક્રંદન લાવ્યો છું,
    ફૂલોની ધડકન લાવ્યો છું, ઝાકળનાં સ્પંદન લાવ્યો છું.
    નરસિંહની ઝાંખીમાંથી હું મોહનની મઢૂલીમાં ધરવા,
    ચેતનના ચંદન લાવ્યો છું, આતમના વંદન લાવ્યો છું.

    જેને ‘માણસ’ કહી શકાય તેવા આ નવાબી શાયરની ધર્મનિરપેક્ષતાનું આનાથી વધારે સારું ઉદાહરણ શું હોઇ શકે? આમાં એક પણ ફારસી કે ઉર્દૂ શબ્દ શોધી શકશો? નરસિંહ અને મોહનને વંદન કરતા આ કવિને વંદન કરવાનું આપણને મન થઇ જાય છે.

    —————————————————-

    વિચારો વિણ કલમ કરમાં નથી ધરતો કવન માટે,
    ગગન પેદા કરી લઉં છું પ્રથમ ઉડ્ડયન માટે.

    અભાગી લાશ રખડે જેમ જંગલમાં કફન માટે,
    વતનમાં એમ ભટકું છું શરણ માટે, જતન માટે.

    નથી આવ્યા અમે કેવળ અહીંયાં પર્યટન માટે,
    વસાવ્યું છે વતનને તો મરીશું પણ વતન માટે.

    તમે સોગંદનામું શું જુઓ છો, કાર્ય ફરમાવો !
    બંધાયો છું ગમે તે કાર્ય કરવા હું વતન માટે.

    નિરાશ્રિતથી વધુ આશ્રિત તણી સ્થિતિ કફોડી છે,
    અવર માટે બધું છે ને નથી કંઇ આપ્તજન માટે.

    તમે ના બોલવાનું આજ પણ બોલી ગયા ‘રૂસ્વા’
    કદી તો પૂર્વ તૈયારી કરો કૈં પ્રવચન માટે.

    ભારતને સ્વતંત્રતા મળી તે સમયમાં જ્યારે સૌરાષ્ટ્રના બધા મુસ્લીમ રાજવીઓ પાકિસ્તાનમાં ભળવા તલપાપડ હતા ત્યારે આ ભડવીરે વતન-પરસ્તી નિભાવી , સમસ્ત નવાબી જમાતનો રોષ વહોરી, ભારતીય સંઘમાં જોડાવા દસ્તખત કર્યા હતા.
    તે વખતની તેમની દ્રઢ મનોદશા આ ગઝલમાં ચિત્રિત થાય છે.

    ——————————————————

    રૂપનો આવો અધિકાર મને માન્ય નથી,
    હરઘડી પ્રેમ હો લાચાર, મને માન્ય નથી.

    સંકુચિત દરિયાદિલી આવી? અને દરિયાની?
    એક ડૂબે ને બીજો પાર, મને માન્ય નથી.

    માન અપમાન તણું ભાન નિરંતન શાને?
    પ્રેમમાં આવો અહંકાર, મને માન્ય નથી.

    કોઇ આકાર બની જાય તો ખોટું શું છે?
    તું રહે નિત્ય નિરાકાર, મને માન્ય નથી.

    શક્ય છે રૂપ તણી હોય કશી મર્યાદા,
    સંકુચિત પ્રેમનો હો વિસ્તાર, મને માન્ય નથી.

    દીપમાળામાં સજાવીશ નયનમાં ‘રૂસ્વા’ !
    વિરહમાં ચન્દ્રનો ચમકાર, મને માન્ય નથી.

    નિરાકારની બંદગી જે ધર્મનો મૂળ વિચાર છે તે ધર્મના બાશીંદા એવા આ શાયરના પ્રેમનો વિસ્તાર કેટલો વ્યાપક છે?

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.