રાધા-કૃષ્ણ કાવ્યો… – સંકલિત

૧. કાહેકો રતિયા બનાઈ? – સુન્દરમ

કાહેકો રતિયા બનાઈ?
નહીં આતે, નહીં જાતે મન સે,
તુમ ઐસે ક્યોં શ્યામ કનાઇ? કાહેકો….

હમ જમના કે તીર ભરત જલ,
હમરો ઘટ ન ભરાઇ,
ઐસો ઘટક્યોં તુમને દિયો,
જાકે તુમ બિન કો ન સગાઇ? કાહેકો….

ચલત ચલત હમ વૃંદાવન કી
ગલી ગલી ભટકાઇ,
સબ પાયા રસ, પિયા પિલાયા,
તુમરી સૂરત ન દિખા. કાહેકો….

હમ ઐસે તો પાગલ હૈં પ્રભુ,
તુમ જાનો સબ પગલાઇ,
પાગલકી ગત પાગલ સમઝે
હમેં સમઝો, સુંદરાઇ ! કાહેકો…

– સુન્દરમ

૨. મેંશ ન આંજુ રામ… – નીનુ મઝુમદાર

મેંશ ન આંજું, રામ !
લેશ જગ્યા નહીં, હાય સખીરી!
નયન ભરાયો શ્યામ.

એક ડરે રેખ ન ખેંચું ભલે હસે વ્રજવામ,
રખે નયનથી નીર વહે તો સંગ વહે ઘનશ્યામ. મેઁશ….

કાળાં કરમનો કાળો મોહન, કાળું એનું નામ,
કાજળની વધુ કાળપ લાગે કરશે કેવાં કામ. મેંશ…

– નીનુ મઝુમદાર

૩. બે મંજિરાં//ભગવતીકુમાર શર્મા

મારે રૂદિયે બે મંજીરા;
એક જૂનાગઢનો મહેતો, બીજી મેવાડની મીરાં…

કૃષ્ણકૃષ્ણના રસબસ રણકે
પડે પરમ પડછન્દા;
એક મંજિરે સૂરજ ઝળહળ,
બીજે અમિયલ ચન્દા.
શ્વાસશ્વાસમાં નામસ્મરણના સરસર વહત સમીરા… મારે.

રાસ ચગ્યો ને હૈડાહોંશે
હાથની કીધી મશાલ;
વિષનો પ્યાલો હોઠ પામીને
નરદમ બન્યો નિહાલ.
હરિનાં જન તો ગહનગભીરાં, જ્યમ જમુનાનાં નીરાં… મારે.

– ભગવતીકુમાર શર્મા

૪. સંદેશ – પ્રીતમ લખલાણી

મથુરાને મારગડે
મળે જો માધવ તો
કહેજો કે
મારે એના હોઠોને
ચૂમીથી ચાખવાના બાકી છે
ગોકુળમાં
ગોપીની મટુકીમાંથી
ચોરેલું ગોરસ
ખાટું હતું
કે મીઠું
એ નહીંતર
જાણવું કેમ ???

– પ્રીતમ લખલાણી

૫. આ નભ ઝૂક્યું તે.. – પ્રિયકાન્ત મણિયાર

આ નભ ઝૂક્યું તે કાનજી
ને ચાંદની તે રાધા રે!

આ સરવર જલ તે કાનજી
ને પોયણી તે રાધા રે!

આ બાગ ખીલ્યો તે કાનજી
ને લ્હેરી જતી તે રાધા રે!

આ પરવત શિખર તે કાનજી
ને કેડી ચડે તે રાધા રે!

આ ચાલ્યા ચરણ તે કાનજી
ને પગલી પડે તે રાધા રે!

આ કેશ ગૂંથ્યા તે કાનજી
ને સેંથી પૂરી તે રાધા રે!

આ દીપ જલે તે કાનજી
ને આરતી તે રાધા રે!

આ લોચન મારા તે કાનજી
ને નજરૂં જુએ તે રાધા રે!

– પ્રિયકાંત મણિયાર

૬. માધવ ક્યાંય નથી.. – હરિન્દ્ર દવે

ફૂલ કહે ભમરાને,
ભમરો વાત વહે ગુંજનમાં
માધવ ક્યાંય નથી મધુવનમાં.

કાલિન્દીના જલ પર ઝૂકી
પૂછે કદમ્બ ડાળી,
યાદ તને બંસી અહીં વેણુ
વાતા’તા વનમાળી?
લહર વમળને કહે, વમળ વાત સ્મરે સ્પંદનમાં,
માધવ ક્યાંય નથી મધુવનમાં.

કોઇ ન માગે દાણ, કોઇની
આણ ન વાટે ફરતી,
હવે કોઇ લજ્જાથી હસતાં
રાવ કહી ક્યાં કરતી !
નંદ કહે જશુમતીને, માતા લાલ ઝરે લોચનમાં,
માધવ ક્યાંય નથી મધુવનમાં.

શિર પર ગોરસમટુકી, મારી
વાટ ન કેમે ખૂટી,
અબ લગ કંકર એક ન લાગ્યો,
ગયાં ભાગ્ય મુજ ફૂટી;
કાળજ કહે આંખોને, આંખો વાત વહે અંસુવનમાં,
માધવ ક્યાંય નથી મધુવનમાં.

– હરિન્દ્ર દવે

૭. મંદિર સાથે પરણી મીરાં.. – સુરેશ દલાલ

મંદિર સાથે પરણી મીરાં, રાજમહેલથી છૂટી રે!
કૃષ્ણ નામની ચૂડી પહેરી, માધવની અંગૂઠી રે!

આધી રાતે દરશન માટે આંખ ઝરૂખે મૂકી રે,
મીરાં શબરી જનમજનમની જનમજનમથી ભૂખી રે!

તુલસીની આ માળા પહેરી મીરાં સદાની સુખી રે,
શ્યામ શ્યામનો સૂરજ આભે, મીરાં સૂરજમુખી રે!

કાળી રાતનો કંબલ ઓઢી મીરાં જાગે સૂતી રે,
ઘાયલ કી ગત ઘાયલ જાણે, જગની માયા જૂઠી રે!

– સુરેશ દલાલ

૮. શ્યામ તને હું સાચે કહુઁ છુઁ.. – સુરેશ દલાલ

શ્યામ તને હું સાચે કહું છું, માન મલાજો લોપી;
હું તો તારી હે ગિરધારી, ગયા જનમની ગોપી.

જાણીતી ને તોય અજાણી, એક યમુના વહ્યા કરે;
એક વાંસળી મોરપીંછની, મૂંગી મૂંગી સહ્યા કરે;
સૂરશબ્દની સીમાએથી, આંખ આંખમાં રોપી,
હું તો તારી હે ગિરધારી, ગયા જનમની ગોપી.

કિયા જનમનાં કદંબ ઊગ્યા, કિયા જનમની છાયા;
મીંરા ને મોહન મુખડાની, અનંત લાગી માયા.
શ્યામલ તારા ચરણ કમળમાં સઘળું દીધું સોંપી;
હું તો તારી હે ગિરધારી, ગયા જનમની ગોપી.

– સુરેશ દલાલ

૯. રથના ચીલામાં આંખ પૂરો.. – હરિન્દ્ર દવે

તમે ગોકુળની સીમે જઈ ઝૂરો
કે કાન, હવે મથુરામાં મ્હાલશે.
તમે રથના ચીલામાં આંખ પૂરો
કે ભાન હવે ઓસરવા લાગશે.

ચાલ્યા, તો એવી સમાધિ દઈ ચાલ્યા,
કે આઠે પહોર એની એ લગન,
કાનકુંવર સંગે જરા ચાલીને પાછું,
એના ઠેકાણે આવી ઉભું વન.

મનનો આ ઘાટ છે અધૂરો કે
કોણ એને અધરસ્તે માગશે?

રથના ચીલામાં થોડી ઉડે છે ધૂળ,
થોડી કાંકરીઓ આંખડીમાં ખૂંચે
ઊતરીને ઢાળ ગયો નંદનો કુંવર
હવે ચિતનો હિલોળ વધુ ઉંચે

જુઓ, લથડે છે પાય ભર્યા મેળે
કે કોણ હાથ મારગમાં ઝાલશે?

– હરિન્દ્ર દવે

૧૦. કૃષ્ણ તારી પ્રીતના – હિતેન આનંદપરા

કૃષ્ણ તારી પ્રીતના તો કંઇક દાવેદાર છે
કોઇ તારી પીડને જીરવી જવા તૈયાર છે.

રંગમહેલોની ઉદાસી કોઇએ જાણી નથી
લોક સમજે દ્વારિકામાં તો બધુ ચિક્કાર છે.

કમનસીબી એ જ છે કે આંખ ખાલી બે જ છે
શું કરે રાધા કે એનાં અશ્રુઓ ચોધાર છે

વાંસળી છોડી સુદર્શન હાથ પર ધરવું પડ્યું
આ જગત સામે બિચારો ઇશ્વરે લાચાર છે

એક અમથું તીર એને કઇ રીતે મારી શકે?
આ ગુનામાં એ સ્વયં પોતે જ હિસ્સેદાર છે.

– હિતેન આનંદપરા

સૌજન્ય શ્રી ગોપાલભાઈ પારેખ

5 ટિપ્પણીઓ

Filed under અધ્યાત્મ, Uncategorized

5 responses to “રાધા-કૃષ્ણ કાવ્યો… – સંકલિત

  1. pragnaju

    Suresh Jani
    8:03 AM (7 hours ago)

    to me
    કાલે સાંભળેલું… ‘જવ’મુખે …

    એમ કેમ કે, પ્રેમી અને પ્રેમિકાનાં જ ગીતો લખાય?
    શ્રીકૃષ્ણ અને રૂક્મિણી/ સત્યભામા પર કેમ કોઈ કવિતા નૈ? !!

    • pragnaju

      ‘લગ્ન જેવા સંબંધોની વાત આવે ત્યારે હજુયે પ્રિયજનને પામવા ભાગીને લગ્ન કરતાં બાપડાં પ્રેમી પંખીડા પર બધાય ઘોસ બોલાવે છે. તિરસ્કાર કરીને એમને હેરાન-પરેશાન કરે છે. કૃષ્ણ પોતાની પ્રેયસીઓને પામવા માટે લડતા-ઝઘડતા અને ખુલેઆમ એનું અપહરણ કરતાં પણ અચકાતા નથી. સગીબહેન સુભદ્રાના લગ્ન અર્જુન સાથે કરવા અન્ય સ્વજનો તૈયાર નહોતા, ત્યારે સુભદ્રાને ભગાડી અર્જુનને પણ ખુલ્લી છાતીએ અપહરણ કરવાની સલાહ તેઓ આપે છે. પૌત્ર અનિરુદ્ધના પ્રેમલગ્ન માટે વૃદ્ધાવસ્થામાં એ યુદ્ધે ચડેલા છે. અલબત્ત, અહીં બળજબરીની વાત નથી. રુકમિણી, સત્યભામા કે જાંબવતી ખુદ કૃષ્ણના પ્રેમમાં ગળાડૂબ હતી, એ નોંધ લેવા જેવી વાત છે.
      આવા ‘લવિંગ લોર્ડ’ કોને ન ગમે ?’ જવ

  2. સારો સંગ્રહ છે……આનંદ થયો. કેટલાંક નવાં મળ્યાં……

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s