યાત્રા બાની

“યાત્રા બાની છેલ્લી ઘડીઓ ગણાતી હતી. કેરલા ગયેલા પૌત્ર કવિતને કોનફરન્સમાં બોલાવી લીધો. પણ આવું તો વરસમાં ત્રણ વાર થયું હતું. બા મોતને હાથતાળી દઈ પાછાં આવી ગયાં હતાં. આ વખતે બાની બહુ દયનીય સ્થિતિ હતી. એક એક શ્વાસનો ઘેરાયેલો અવાજ આવતો હતો. ગમે તે ઘડીએ એ અવાજ બંધ થઈ જાય એવી શક્યતા હતી. ડૉક્ટરે પણ છેલ્લી સ્થિતિ ગણાવી હતી. “ફિકર નહીં કરો, બાએ અઠ્યાસી વર્ષ બહુ સારી જિંદગી જીવી છે. બહુ મહેનત અને પરોપકારનાં કામો કર્યા છે. હવે એમને શાતા જ મળશે. લીલી વાડી જોઈને જ જાય છે. સુકન્યાકાકી એમને માથે હાથ ફેરવતાં બોલ્યાં. બાને થોડા સમયથી હાર્ટ પ્રોબ્લેમ હતો. વળી, આંખની તકલીફ સાથે અલઝાઇમરની અસર પણ હતી. બાકી તો તેઓ ખૂબ કામગરા, વ્યવહારુ, ચપળ ને હિંમતવાળા, ક્યાંય અન્યાય કે ખોટું ન ચલાવે એવા. કોઈનાય ઝઘડામાં કૂદી પડે. એકવાર તો તેમણે સામેવાળી સુજાતાને ખખડાવી નાખેલી. એનો દીકરો ચીંટુ રોજ બપોરે બા સૂતા હોય ત્યારે ઉપરાછાપરી ડોરબેલ વગાડી જાય, ફૂલો તોડી પાંદડીઓ ત્યાં જ ફેંકી જાય, સાથિયો ભૂસી જાય. પ્રેમપૂર્વક બાએ તેને સમજાવ્યો. પણ તે ન માન્યો તો બાને એની મમ્મી સાથે બોલાચાલી થઈ ગઈ. ત્યારથી સામેવાળા જોડે બોલવાનું બંધ. જોકે હવે અલઝાઇમરને કારણે ઘણું ભૂલી જતાં. જમીને દસ જ મિનિટ્સમાં કહે, ‘અલી, બહુ મોડું થયું, ભાણું પીરસી દે.’ કે પછી દેવપૂજા કરી હોય તોય, પાછાં જાતે ફૂલ તોડવા જાય. અરે, ઘણી વાર તો વર્તમાન ભૂલી જાય ને ભૂતકાળમાં પહોંચી જાય, “ભાભી, તમારી ચૂડીમાં સોનાની ઘૂઘરીઓ હતી એ ક્યાં ગઈ?” વળી તે વખતની ઘરે કામ કરતી સુકલીબેનને કપડામાં સાબુ ઓછો નાખવા સમજાવે. અચાનક દીકરાઓને ને ભત્રીજાઓને તેમનાં બાળપણના લાડકાં નામથી બૂમ પાડે. નાનો પિનાંક શરીરે નબળો ને સ્વભાવે નરમ એને વ્હાલ કરતાં બોલે, “બેટા પિંકુ, તું સૂકલકડી છે તો શું થયું? આમ રોજ માર ખાઈને નહીં આવવાનું. કાલે હું તારી સાથે નિશાળે આવીશ બસ.” આજે બાનો એ જ દીકરો, બાની પીડા ન સહેવાતા, બાના કાનમાં બોલ્યો, “બા, હવે કોઈનીય ફિકર કર્યા વગર સુખેથી યાત્રાએ જા, પાછી જન્મ લઈ આ જ ઘરે આવજે. રામ… રામ… રામ…’ પણ કદાચ બાના સુકલકડી શરીરનાં કાન અને આંખ કામ કરતાં ધીમા પડી ગયાં હતાં. એક ટકી રહ્યો હતો એ માત્ર અવાજ. બા થોડી થોડીવારે કંઈક ન સમજાય એવું બોલતાં. ધીમે ધીમે બધાં ભેગાં થઈ ગયાં. સામેવાળી સુજાતાય ઝઘડો ભૂલી બાના આખરી દર્શન કરવા આવી. બાના મૃત્યુ પછી પહેરાવવાનાં, ઓઢાડવાનાં કપડાં, ગંગાજળ વિગેરે બાએ જ અગાઉથી પિનાંકની પત્નીને ચોક્સાઇપૂર્વક આપી રાખ્યાં હતાં. એય તૈયારી બાએ કરી રાખી હતી. પણ બાનો જીવ જતો નહોતો. અચાનક જ બાએ એમનો કમજોર હાથ માંડ ઊંચો કર્યો, “પિંકુ બેટા…’ પિનાંક બાજુમાં જ હતો, “હા બા…’ પણ બાનો હાથ તો નાના પિંકુનું માથું શોધતો હતો. “બેટા પિં…કુ…” ફરી બાનું એ જ વર્તન. બધાની આંખોમાં આંસુ.બાનો નાનો પિંકુ લાવવો ક્યાંથી? એ જ ઘડીએ મમ્મીને શોધવા આવેલા ચિંટુને સુજાતાએ ત્યાં બેસાડી દીધો. ને બા હાથ ફેરવી વ્હાલથી બોલ્યાં, “બેટા પિંકુ, કોઈથી ખોટ્ટુ ડરવાનું નહીં હંમમમ ને બેટા…ને આપણે પણ કોઈને….” “બા, હવે કયારેય ડોરબેલ વગાડી તમારી ઊંઘ નહીં બગાડું.”ચિંટુ કાંઈ ન સમજાતા બોલ્યો. પણ બા તો કોઈ ડોરબેલ ખલેલ ન પહોંચાડી શકે એવી ગાઢ ઊંઘની યાત્રાએ સિધાવી ગયાં હતાં. યામિની વ્યાસ”.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.