Daily Archives: જાન્યુઆરી 28, 2022

“ઘુંઘરૂંનો સાચ્ચો રણકાર/ યામિની વ્યાસ

“ઘુંઘરૂંનો સાચ્ચો રણકાર “ઓ માય ગોડ!” નમન આગળ કંઈ જ બોલી ન શક્યો પણ એની આંખો આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ. કેટલાય વર્ષોથી હૈયા પર છવાયેલાં ઘનઘોર વાદળ વચ્ચેથી તીર માફક ધસી આવેલા એક સોનેરી કિરણે એને હચમચાવી દીધો. આમ તો એને ટીવીમાં આવતા કાર્યક્રમો જોવાનો બિલકુલ શોખ નહોતો. કોઈવાર ન્યૂઝ જોઈ લેતો, એય અલપઝલપ. પણ આજે સાંજનો કંટાળાજનક સેમિનાર પત્યાં પછી હોટેલના રૂમમાં આવી, ફ્રેશ થઈને બેડ પર પડ્યો પડ્યો રિમોટ લઈ ચેનલ ફેરવતો હતો ને સુપર ટેલેન્ટ ડાન્સ શો પર એની આંગળીઓ અચાનક અટકી ગઈ. “આ કૃપા તો નહીં?” મૃત પત્ની યાદ આવી ગઈ. ભાવવિભોર થઈ ગયો. સામે નૃત્ય કરતી નૃત્યાંગના એ જાણે કૃપાનું જ રૂપ. દેખાવ સાથે લય, તાલ, લચક કે ભાવ, મુદ્રા પણ જાણે અદ્દલોઅદ્દલ એ જ. ભાગીરથીમાં નહાઈને આવેલી કોઈ દિવ્ય અપ્સરા! કૃપાને એ વહાલથી એમ જ સંબોધતો. નમને અનાયસ બોલી, રિમોટ મૂકી પોતાના હાથ પર ચૂંટી ખણી જોઈ ને ત્યાં જ નૃત્ય પૂરું થયું. નિર્ણાયકો અને દર્શકોએ ઊભા થઈ એને તાળીઓથી વધાવી લીધી. એને વખાણની ભરપૂર કૉમેન્ટસ મળી. વોટિંગ માટેની વાત આવી ત્યારે એનું નામ જાણ્યું, નૃત્યા આચાર્ય. આ વળી કોણ? એ મનોમન બબડ્યો ને એનું મન ચગડોળે ચઢ્યું. એનો રૂમમેટ આવ્યો. “ક્યા બાત નમન, તુમ ઔર ડાન્સ શો? યે નૃત્યા તો પાવરફુલ કન્ટેસટન્ટ હૈ. વહ હી જીતેગી. મેરી બેટી યહ શો બહોત દેખતી હૈ ઓર નૃત્યા કો હી પસંદ કરતી હૈ ઓર સબસે વૉટ કરવાતી હૈ, તુમ ભી કર દો.” નમને આપોઆપ જ હાથ મોબાઈલ તરફ લંબાવ્યો. એની કમ્પનીએ દિલ્હીમાં રાખેલી ડીલર કોન્ફરન્સ એટેન્ડ કરવા આવ્યો હતો. બીજે દિવસે એ પૂરી થતાં એણે અમદાવાદને બદલે મુંબઈની ફ્લાઇટ પકડી. થોડી તપાસ કરી અને સાત આઠ દિવસ હોટેલમાં રહ્યો પછી, કોઈકની ઓળખાણથી નૃત્યાના પપ્પા ઉદય આચાર્યનો સંપર્ક થયો. કેટલીય સૌજન્યપૂર્ણ વાતો અને વિનંતિ પછી એમણે નૃત્યાને બે મિનિટ મળવાની હા પાડી. નમનનો મનનો ઉત્સાહ પગમાં ઉતર્યો, જાણે દોટ જ મૂકી. એને અવઢવ હતી. એ મળશે ખરી? ‘વખાણ કરવા અહીં આવો એના કરતાં જીતાડવી જ હોય તો વોટિંગ કરી દો’ એમ કહી ના પણ પડી દે, ને મળે તો હું શું કહીશ? પણ એવું ના થયું, સહકલાકારો અને કોરિઓગ્રાફર સાથે રિહર્સલમાં વ્યસ્ત હતી તોય આવી અને નમનને ધ્યાનપૂર્વક જોઈને બોલી, “હું કદાચ તમને ઓળખું છું, તમે કૃપાટીચરના…” નમનની ઉત્કંઠા વધી ગઈ. “હા, હું એનો જ હસબન્ડ… તું… તમે કઈ રીતે ઓળખો?” “અરે! કૃપાટીચર પાસે હું ત્રણ વર્ષ નૃત્ય શીખી છું. શરૂઆત જ એમનાથી. અમારા બાળભવનમાં તેઓ શીખવવાં આવતાં. મને ખૂબ ગમતાં. એમને જોઈ થતું કે, “આવું મને આવડશે?” પછી તો પપ્પાની મુંબઈ ટ્રાન્સફર થઈ ને અમે અહીં આવ્યાં પછી તો કૃપાટીચર મળ્યા જ નહીં. તમે તો કોઈ વાર એમને મૂકવા લેવા-આવતા એ યાદ છે, તમે હજુ એવા જ લાગો છો, અંકલ. કૃપાટીચર કેમ છે? એમને ના લાવ્યા? એમણે શૉ જોયો હોય તો કહેજો ડાન્સ ચેપ્ટરના પહેલા દિવસે મેં મારા પહેલા ગુરુ તરીકે એમને યાદ પણ કરેલાં. એમને રિપીટ ટેલિકાસ્ટ શૉ બતાવજો.” સહેજ પણ અટક્યા વગર એ નૃત્યની જેમ ઝડપી આવર્તને બોલી ગઈ. નમન મૂર્તિમંત બની જોતો રહી ગયો, “ઓહો! આ તો કૃપાની જ વિદ્યાર્થીની! પણ આટલી સામ્યતા? બોલે છે તેય જાણે કર્ણપટલ પર અમૃત રેડાતું હોય! એને સાવ ચૂપ જોઈ નૃત્યા ફરી ટહુકી, ”અંકલ, કૃપાટીચરને મળવું છે. અરે! આ સ્ટેપ શીખવાડવા માટે તો એમણે બહુ ટ્રાય કરેલી પણ પછી ‘તું હજુ નાની છે, પછી આવડી જશે’ કહી વ્હાલ કરેલું. મારે એમને મળવું છે, પ્લીઝ…એઓ બહુ ખુશ થશે.” જવાબમાં નમને કૃપાનો નૃત્ય રજૂઆતનો મોબાઈલમાં વિડીઓ બતાવ્યો. નૃત્યા આભી બની ગઈ એના મિત્રો પણ જોઈ બોલી ઊઠ્યા, “યે તું હૈના? સો સિમિલર!” નૃત્યાનો ખુશીથી છલકતો ચહેરો જોઈ નમન કૃપા વિશે કંઈ ન બોલ્યો, કૃપાને લઈને ફરી આવવાનું પ્રોમિસ આપી જતો હતો ને નૃત્યા પાછળ દોડતી આવી, “અંકલ, આ મારો નંબર, પ્લીઝ, કૃપાટીચરનો વિડીયો મોકલોને… હમણાં જ.” નમનને નૃત્યાની આ અધીરાઈ ગમી. વિડીઓ ફોરવર્ડ કરી એ નૃત્યાને ઓલ ધ બેસ્ટ વીશ કરી નીકળ્યો. તરત જ અમદાવાદની ફ્લાઇટ પકડી. બિઝનેસમાં ઘણી રજાઓ પડી હતી. ઘરે દીકરાનેય બહુ બહાના કાઢી સમજાવ્યો હતો એનો ગિલ્ટ હતો. પણ નૃત્યાને મળ્યા પછી એક હાશ અનુભવાઈ હતી. જીવનમાં અનેરો પ્રાણ ફૂંકાયો હતો. કૃપાના ગયા પછી મીણની માફક ઠરી ગયેલું હૃદય નૃત્યાની એક જ મુલાકાતે ટપટપ ટપકતી કુમાશથી પીગળી રહ્યું હતું. ‘દુનિયામાં સાત ચહેરામાં સામ્ય જોવા મળે પણ આ તો આટલું જલદી અને એય ગુરુ વિદ્યાર્થી! ગજબ કહેવાય! કૃપા હોત તો ગાંડી થઈ જાત.’આવા વિચારે નમનને કેટલોય ગમતીલો આંતરિક પ્રવાસ કરાવ્યો. આવીને એ ઝડપથી કામે લાગી ગયો. જો કે નૃત્યાનો ડાન્સ શો જોવાનું કે વોટિંગ કરવાનું ચૂકતો નહી. કૃપા ગઈ પછી ફક્ત દીકરા સામે જોઈને જ નમન જીવતો હતો. હવે બધાં જ એના આ પરિવર્તનથી ખુશ હતાં. જાણે ફરીથી જીવંતતાથી જીવવાનું એણે શરૂ કર્યું. કૃપાની યાદમાં એ ઘણી સંસ્થાઓમાં નિયમિત દાન મોકલતો. આ વખતે બાળવિહારમાં એ જાતે ગયો, કારણ કે નૃત્યા બાળવિહારનું ગૌરવ હતી. ત્યાંના સંચાલકોને મળી નૃત્યાનું સન્માન કરવાની વાત કરી. શૉ પતે નહીં ત્યાં સુધી એને પ્રમોટ કરવાનું પણ સૂચન કર્યું. સહુ ખુશીથી સહમત થયાં. નમન અન્ય સંસ્થાઓમાં પણ જાતે જ ગયો અને કૃપાને યાદ કરી વધુ દાન આપ્યું. આજે મનની અભરાઈએ સંકોરાઈને પડેલું યાદનું પોટલું ખૂલી ગયું હતું. નમન કોઈ કાર્યક્રમ માટે મહેમાનોની ગિફ્ટ લેવા આવ્યો હતો ને કૃપાને પહેલી જ વાર જોઈ, પ્રથમ નજરનો પ્રેમ જ વળી. પણ કૃપાએ નજર ફેરવી વિવિધ હાથકલાની ચીજવસ્તુઓ બતાવી. નહીં પસંદ પડતાં કબાટ ખોલી નૃત્યમુદ્રામાં શોભતી નૃત્યાંગના બતાવી કહ્યું, “આને લઈ જાઓ.” નમને ખબર નહીં શું સાંભળ્યું પણ હૃદયમાં ઘૂઘરીઓ સંભળાઈ. ગિફ્ટ પેક કરી આપતા આંગળીઓના સ્પર્શે રોમેરોમ રણઝણી ઉઠ્યું અને આની સાથે જીવનભર રહી શકાય એ વિચાર સાથે સ્મિત આપીને ગયો. કૃપા પણ રતુમડાં ચહેરા સાથે મરક મરક મલકી રહી. કૃપા અહીં નોકરી પણ કરતી અને નૃત્યવર્ગો પણ ચલાવતી. ભગવાનની કૃપા થઈ અને બંનેના લગ્ન થઈ ગયાં. કૃપાના શુભ પગલે નમનની ધંધામાં ખૂબ ચડતી થઈ. કૃપાને અવકાશ અને આકાશ મળ્યું. નૃત્યમાં વિવિધ પ્રકારોમાં આગળ શીખી અને શીખવાડતી રહી. હંમેશ ખુશી હિલ્લોળા લેતી હોય એવા જીવનમાં સુખની ભરતી આવી, દીકરો જન્મ્યો ને સાથે જ દુઃખદ ઓટ આવી એ કૃપાને સાથે લઈને ગઈ. ત્યારથી નમનની આસપાસ એક શૂન્યાવકાશ ઘેરાયો. પછી કેટલાય માગાં આવ્યાં પણ કૃપાની યાદની મહેક સાથે એકલે હાથે દીકરો ઉછેર્યો. ત્યાં અચાનક નૃત્યાને જોતાં ફરી જાતે જ રચેલી ઉદાસીની જાળમાંથી બહાર નીકળ્યો. નૃત્યા અને એના મમ્મીપપ્પા સાથે અહીં કાર્યક્રમ અંગે પણ વાતો થઈ. તેઓ અમદાવાદમાં જ્યાં પહેલાં રહેતાં હતાં ત્યાં આવવા ખુશ થયાં. બસ ફાઇનલ રાઉન્ડ બાકી હતો. નૃત્યાનો મેસેજ આવ્યો, કૃપાટીચરના આશીર્વાદ જોઈએ છે. વાત કરાવો પણ નમને મેસેજ દ્વારા જ ‘બેટા હું હંમેશ તારી સાથે જ છું, તે મહેનત કરી છે તો તું જરૂર વિજેતા થઈશ.’ લખી આશીર્વાદ મોકલ્યા ને સાથે કૃપાનો બીજો વિડીઓ મોકલ્યો. ધારેલું જ પરિણામ આવ્યું. નૃત્યાના શાનદાર, જાનદાર પર્ફોર્મન્સથી અને વ્હાલભર્યા વોટથી એ જીતી. ભવ્ય ઇનામો ને ટ્રોફી હાથમાં લેતા ધન્યતા અનુભવતા આભારવશ થઈ નામો લીધાં એમાં કૃપાનું નામ મોખરે હતું. થોડા જ દિવસોમાં એણે પ્રોમિસ પાળ્યું. મમ્મીપપ્પા સાથે અમદાવાદ આવી. પોતાના બાળવિહારમાં બધે ફરી. સહુ એને જોઈ જ રહ્યાં. વળી કૃપા ટીચરને મળવા લગભગ દોડી જ. તારા પરફોર્મન્સ વખતે સરપ્રાઇઝ છે કહી એને મંચ પર બેસાડી ત્યારે કૃપાનો હાર ચઢાવેલ ફોટો જોઈ ધોધમાર રડી પડી. સહુના કહેવાથી સન્માન લીધું પણ કૃપાના ફોટા સામે મૂકી દીધું. એટલું જ બોલી શકી, “બસ કૃપાટીચરની યાદમાં નૃત્ય કરીશ. એવું અદ્ભૂત નૃત્ય કર્યું કે જાણે સ્વર્ગમાંથી કૃપા એ જોઈ હેત વરસાવતી ન હોય! બધાએ આંસુ ભરેલ આંખે આ નૃત્ય માણ્યું. જતી વખતે નૃત્યા પોતાના ઇનામમાં મળેલી રકમ અહીં દાનમાં આપવા ગઈ ત્યાં લાકડીના ટેકે નૃત્યના અભ્યાસુ ઈશ્વરીમા આવ્યા, “બેટા, તને પહેલીવાર જોતાં જ મેં કહ્યું હતું કે, આ દીકરી નૃત્યકલામાં નિપૂણ થશે. મેં મારા ઘુંઘરૂં કૃપાને આપ્યાં હતાં હવે એ તને આપું છું.” સહુ વડીલોને પગે લાગી ઘુંઘરૂંને હૃદયસરસા ચાંપી નૃત્યા ગાડીમાં બેઠી ને કૃપાટીચરની યાદમાં ખોવાઈ ગઈ. અને નૃત્યાનાં મમ્મીપપ્પાએ ઈશ્વરીમાને જ વિનંતી કરી, “ક્યારેક તો નૃત્યાને કહેવું પડશેને એને અમે દત્તક લીધી છે? તમે કહી આપોને, અમારી જીભ નથી ઉપડતી.” સાથે નમનનો પશ્ન કતારમાં જ હતો, “શું નૃત્યા કૃપાની…” ઈશ્વરીમાએ પહેલાં નમનનો જવાબ આપ્યો, “મેં તો તને તમારાં લગ્ન પહેલાં કૃપા અને એના પહેલાના દંભી અને દયાહીન સાસરિયા વિશે બધું સાચું કહ્યું જ હતું, અને કૃપાને પણ આગલું બધું ભૂલી તારી આગળ જરા સરખો ઉલ્લેખ પણ ન કરે કહી નવેસરથી ખુશીથી જીવવા સમજાવ્યું હતું. મનમાં કચરું પડ્યું હોય તો વીંછળી નાખવાનું.બાકી એ બિચારીએ તો કેટલીવાર કહ્યું તારી આગળ કહેવા માટે. ને સાંભળ કૃપાને પણ ખબર નહોતી કે અનાથાશ્રમમાં ઉછરતી કઈ દીકરી એની છે. પછી તો છ મહિનામાં જ આ આચાર્ય દંપતીએ એને દત્તક લીધી.” હવે આ બધી વાત નૃત્યાને કેમ કહેવી એ ઈશ્વરીમા વિચારે એ પહેલાં તો નિત્યા, “ચાલો, કેટલીવાર?” કહી બોલાવવા ગાડીમાંથી ઊતરી આ તરફ આવી રહી હતી. “હવે હમણાં નહીં, તમે આજે રોકાઈ જાઓ. નાજુક છોકરીને એકસાથે જ બધું કહી દેશોકે? જોકે, લોહીના સબંધ નથી તેઓ બધાં આટલાં હેતાળ છે એ જાણી વધુ વ્હાલ ઊભરાશે. પણ કાલે…જરા ધીમેથી.. નાજુકાઈથી..અરે ભાઈ ક્લેજુ છે, કાળજીથી..” –

Leave a comment

Filed under Uncategorized