વહાલપત્ર

વહાલપત્ર“અરે બાપરે, કિચનના સિન્કના નળમાં તો પાણીય ખીજવાઈ ખીજવાઈને આવે છે, એનેય શું વાંધો પડ્યો? અરે! હવે તો સાવ બંધ થઈ ગયું. આશિષ જુઓ તો…” સવારે સાડાપાંચ વાગે દેવશ્રીએ બૂમ પાડી. દેવશ્રીની ઊંઘ ઊડી નહોતી. જોકે, આમેય એ તો ક્યારેય પૂરી ઊંઘ લઈ શકતી નહોતી.સવાર પડેને સીધી રસોડા તરફ દોડતી. આશિષનું, પોતાનું ને નાનકડા દીકરા દેવાશિષ માટે ચીવટથી ટિફિન બનાવતી. અડધી તૈયારી રાતથી જ કરી દેતી નહીં તો પહોંચી જ ન વળાય. વહાલપૂર્વક ડબ્બા ભરતી ને હાથ ફેરવી પસવારી લેતી. દીકરા દેવાશિષને એ દે..ષુ કહેતી, કદાચ મોટું નામ બોલવાનોય સમય નહોતો. વળી દેષુ માટે રોજ કોઈ ને કોઈ સરપ્રાઈઝ મૂકવાની. અરે એ ફક્ત ચોકલેટ, જેમ કે, કેક નહીં, કોઈ ક્વિઝ, જોક કે આજનો ખાસ દિવસ કે આજની તાજા ખબર.. જેવું કંઈ પણ લખીને. એય પાછું મિકીમાઉસ કે બલૂન કંઈ પણ દોરી શણગારીને. કારણ કે ટિફિન ખોલતાં પહેલાં મમ્મીના વહાલપત્રની એને જિજ્ઞાસા રહેતી. દેવશ્રીની આવી ટેવ જ્યારે દેવાશિષ જન્મ્યો પણ નહોતો ત્યારની હતી. પરણીને આવી ત્યારે કોઈ કવિતાની કે ફિલ્મી ગીતની ગમતી પંક્તિઓ, કે ‘ભાવ્યું?’, ‘જલ્દી આવજો’ કે ‘રાહ જોઈશ’ જેવી ચબરખી ચૂમીને મૂકતી. ધીમે ધીમે ચબરખી તો જતી પણ લખાણ બદલાતું ગયું. ‘કાલે ટિફિનમાં પાપડનો ટુકડો નીકળ્યો હતો, મેં તો મૂક્યો નહોતો.’ ‘આજકાલ હીરો બનીને જાઓ છોને?’ ને પછી તો ‘સાંજે ડૉકટરને બતાવવા જવાનું છે.’ ‘સુકેતુભાઈ-ભાભીને લેવા સમયસર પહોંચી જજો.’ ‘દેષુની સ્કૂલમાં જરા મળતા આવજો.’ જેવા સંદેશાઓ મૂકાતા. ગમે તે હોય બાપદીકરાને વહાલપત્રો વાંચવાનો રોમાંચ રહેતો. પતિ પત્ની બંને નોકરી કરતા. શરૂ શરૂમાં તો નોકરી સિવાયનો સમય એ બંનેનો જ હતો, પણ પછી બબ્બે મિસકેરેજ પછી દીકરો જન્મ્યો, જવાબદારી વધી, સંબંધો, વહેવાર સાચવવાના આવ્યા. નોકરીમાં પણ ઊપરી હોદ્દાને કારણે કામનું ભારણ રહેતું, છતાં ત્રણેય એકબીજાને સાચવતાં. સહુથી પહેલી દેવશ્રી ઊઠી ઘરકામ પતાવી દેષુને ઉઠાડી તૈયાર કરી દેતી. એને સ્કૂલરિક્ષામાં બેસાડી નોકરીએ નીકળી જતી. પછી ઘર બંધ કરી આશિષ નીકળતો. આ પંખીઓના માળામાં ફરવાનો ક્રમ પણ એ જ હતો. જોકે, દેષુની રિક્ષા પાછળની જ ગલીમાં રહેતાં શોભનાબેનને ત્યાં ઊભી રહેતી. ત્યાં દેષુ ચારેક કલાક રહેતો. દેવશ્રી નોકરીએથી સીધી ત્યાં જઈ દેષુને લઈ ઘરે જતી. શોભનાબેન પોતાના ઘરે જ બાળકોને વાત્સલ્યપૂર્વક રાખતાં, વાર્તા કહેતાં ને ઉંઘાડી પણ દેતાં. શોભનાબહેનના પતિના અકસ્માત પછી તેમની નોકરી છૂટી ગઈ હતી. વ્હીલચેરમાં બેસીને તેઓ બાળકોને હોમવર્ક પણ કરાવતા. દેવશ્રી એમને માબાપ સમાન જ માનતી. કોઈવાર રજામાં પણ અન્ય કામ અંગે દેવશ્રી અને આશિષ બંનેને જવું પડે એમ હોય તોય શોભનાબેન દેષુને સંભાળતા ને દેષુ પણ હરખથી દોડી જતો. દેવશ્રી એમને મહીનાના અંતે કવરમાં રૂપિયા મૂકતી વખતે પણ આભાર વ્યક્ત કરતી વિવિધ ચબરખી અચૂક મૂકતી. ‘શોભનામા, મારા દીકરાને તમારા તરફથી હૂંફ, સંસ્કાર, વહાલ મળે છે એની સદાય ઋણી છું.” આમ, સરસ રીતે ગોઠવાયેલો સંસાર ચાલતો. જ્યારથી દેવશ્રીની બદલી થઈ ત્યારથી નોકરીનો સમય બદલાયો, નોકરીસ્થળ પણ દૂર થયું ને એને ખૂબ દોડાદોડી પહોંચતી. આશિષ, દેવાશિષ ઊઠે એ પહેલાં તો એ નીકળી જતી. આશિષ જેમ તેમ દેષુને તૈયાર કરી મૂકવા જતો અને શોભનાબાને ત્યાંથી લઈ પણ આવતો. દેવશ્રીને મોટેભાગે મોડું થતું. થાકી જતી, સાંજે આવી માંડ પરવારે ને રાત તો એવી પડતી કે સળવળાટ વગર સીધી સવાર. રજામાં પણ સત્તર જાતના કામ હોય એટલે આરામ તો ભૂલી જ જવો પડે. ક્યારેક કંટાળીને એ નોકરી છોડી દેવા વિચારતી પણ પગાર સારો હતો વળી પેન્શનવાળી નોકરી હતી. ઘર અને ભાવિ માટે એ જરૂરી લાગતું એટલે એ બધું સહી લેતી. પણ આજે હદ થઈ ગઈ હતી. રાત્રે પણ નોકરીનું જ કામ ઘરે લઈ આવી એ મોડે સુધી કરતી હતી. એ ખૂબ થાકેલી હતી છતાં બાયોસાઈકલ એવું સેટ થયું હતું કે, સાડા પાંચે આંખ ખુલી જ જાય. કડકડતી ઠંડીમાં ઊઠતાંની સાથે જ પાણીની તકલીફ. પછી જોયું તો બાથરૂમ, બેસિન ને આખા ઘરમાં પાણી નહોતું આવતું. આશિષ તો ઊંઘમાં રજાઈ માથા પર ખેંચતા, “કઈં નહીં બધું રહેવા દે.” કહી સૂઈ ગયો. દેવશ્રી ચિડાઈ, “યાર, પાણી વગર તો કાંઈ ના થાય ને આજે તો મારે વહેલું જવું પડે એમ છે.” એ શાલ ઓઢી દોડી વોચમેન પાસે. ઠંડીમાં એય બાજુમાં તાપણું સળગાવી ઝોકાં ખાતો હતો. એને ઉઠાડી મગજમારી કરી પાણી ચાલું કરાવ્યું. દોડતી ઘરે આવી, કિચનમાં ફોર્સમાં પાણી આવવાથી સિંક ઉભરાતું હતું. એને બંધ કરી ઠડું પાણી સાફ કરવાનું ખૂબ અઘરું લાગ્યું. પોતું મૂકીને આવે એટલામાં તો એણે ચીસ પાડી. કોણ જાણે ક્યાંથી જાડોપાડો ઉંદર ધસી આવ્યો હતો. એ એના પગ પાસેથી જ ગયો. “આ ઉતાવળમાં જાળી આડી કરીને ગઈ ને એ ભરાઈ ગયો. ઓ આશિષ જુઓ તો… હે ભગવાન! ન કાઢું તો ખાલી પડેલું આખું ઘર કાતરી મૂકશે.” એમ બબડતાં એણે જ ઝાડુ લઈને પંદરેક મિનિટ આમતેમ દોડી ઉંદર ભગાડ્યો. જોકે, આશિષને તો કંઈ અસર ના થઈ, એને ખબરે ન પડી. બાથરૂમમાં ગીઝર ચાલુ કરી આવી. ચા મૂકવાનું રહેવા દઈ સીધી ખીચડી જ મૂકી, કારણ કે આગલે દિવસે શાક સમરવાનનુંય રહી ગયું હતું. દેષુના યુનિફોર્મ, બૂટમોજાં, વોટરબોટલ તૈયાર કર્યા. હજુ કૂકર ખૂલ્યું નહોતું. એ બંનેના ખાલી ટિફિનબોક્સ બાજુમાં મૂકી ન્હાયા વગર જ મોં ધોઈ ફટાફટ તૈયાર થઈ, કારણ કે સમય જ નહોતો. આશિષને ઉઠાડવાની લપ્પનછપ્પનમાં પડ્યા વગર બારણું ઓટોલોક કરી ભાગી. થોડેક જ આગળ પહોંચી ત્યાં બાંધકામ ચાલતું હતું એ જગ્યાએ ત્રણ ઈંટ પર ગોઠવેલા કાળા તપેલામાં પાણી ઉકળતું હતું. મજૂરણો ત્યાં લટકાવેલા કંતાન પાછળ ગરમગરમ પાણીથી મજાથી નહાઈ જાણે થાક ઉતારી તાજગી ભરતી હતી. પળભર તો એને ઈર્ષ્યા પણ આવી ગઈ, પણ ત્યાં જ અચાનક યાદ આવ્યું, “અરે નહાવા ચાલું કરેલું ગીઝર તો ચાલું જ રહી ગયું. ઓ બાપરે! આશિષને ફોન કરીશ તો એ હાએ હા કરશે પણ બંધ કરવા ઊભો નહીં જ થાય. ચાલુ રહે તો એમ તો કંઈ વાંધો નહીં આવે પણ ન કરે નારાયણ ફાટ્યું તો? બાપરે…!” એણે સ્કૂટર ઘર તરફ ઘુમાવ્યું. દોડતી જઈ સ્વિચ બંધ કરી ત્યારે આશિષ ઊંઘમાં જ બોલ્યો, “હજુ ગઈ નથી?” દેવશ્રીને જવાબ આપવાનો ટાઈમ નહોતો. ઠંડીની કાતિલ લહેરથીય તેજ એ ભાગી ને ઓફિસ પહોંચી ત્યારે હાશ અનુભવી. પણ એ બહુ લાંબુ ન ચાલ્યું. લંચટાઇમમાં કેટલીય બહેનપણીઓ, સહકર્મચારીઓએ સાથે ખાવા આગ્રહ કર્યો પણ એણે ના ખાધું. પતિ ને દીકરાનાં ટિફિનબોક્સ બરાબર ન ભરી શકી એનો રંજ હતો. જ્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે આજે તો ચોવીસ ડીસેમ્બર છે, નાતાલની શુભેચ્છા ને ગિફ્ટ દેષુને લન્ચબોક્સમાં આપવાની હતી. એ ચબરખી માટે એને ગિલ્ટ હતો. વળી ઓફિસના જ વધુ કામને લીધે ઘરે આવતા મોડું થયું ને સ્કુટરે પણ એનો ભાગ ભજવ્યો. ખૂબ થાકીને ડોરબેલ મારતાં બબડી, “આજે તો સવાર જ કેવી ઊગી? આજે કોઈએ સાથ ન આપ્યો. મન, મગજ કે નસીબે. આશિષ પણ બગડ્યા હશે ને મારો દેષુ બિચારો તો…” બારણું ન ખૂલ્યું. ફરી બેલ માર્યો, થયું, “આશિષને ફોન કરું, શું તેઓ સવારના લંચથી કંટાળી બહાર ગયા હશે? કે દેષુ રિસાયો હશે? શોભનાબા તો બરાબર હશેને?”કંઈ કેટલીય અટકળો વચ્ચે પર્સમાંથી ચાવી કાઢી બારણું ખોલ્યું. લાઈટ કરી ને જોયું તો, “આ શું? આ બધું શું છે?” ઢગલાબંધ કાપલીઓ એના ચરણસ્પર્શ કરવા દોડી આવી ને સોફા પર તો એક લાલ ઝગમગતું તોરણ. એ હાથ લંબાવીને જોવા જાય ત્યાં અંદરથી ત્રણેક જણ લાલ કપડામાં લગભગ દોડી જ આવ્યા. દેવશ્રી ચોંકે એ પહેલાં એને વળગી પડ્યા. દેષુ પહેલો કૂદીને ગળે લટક્યો. દેવશ્રીની આંખો જ નહીં, મન-મગજ-હૃદય આશ્ચર્યથી પહોળું થઈ ગયું. “અરે તમે તો… તમે આશિષ પણ… શોભનાબા પણ…” આશિષ એની આંખો દાબી અંદર લઈ ગયો. કેક અને સ્વાદિષ્ટ ભોજન સજાવેલું ડાઇનિંગ ટેબલ આકર્ષી રહ્યું હતું. પેલી હરખભેર લખાયેલી ચબરખીઓમાં બાપદીકરાની આખા દિવસની મહેનત દેખાતી હતી. ભોજનમાં શોભનાબાની ને વહાલૂડાં દેષુના હાથમાં શોભતું, નાના નાના લાલ ઝગમગતા મોજાના તોરણમાં શું છે એ જોવાની દેવશ્રીની હિંમત જ ન ચાલી, “ઓ માય ગોડ! પછી જોઉં, આટલી ખુશીઓથી મને ચક્કર આવી જશે. હું પહેલાં નહાઈ લઉં.” કહેતી એ બાથરૂમમાં ગઈ ને ધોધમાર રડી પડી.- યામિની વ્યાસ

Leave a comment

Filed under Uncategorized

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.